Wernisaż Ludwiki Ogorzelec: Efekt napięć z cyklu „Krystalizacja przestrzeni”

1 lipca 2022, godz. 18:00 - 19:00

Galeria Sztuki Współczesnej BWA SOKÓŁ

Sztuka
Wernisaż
Akcja artystyczna przeprowadzona przez artystę rzeźbiarza – Ludwikę Ogorzelec. W ramach akcji w przeciągu trzech tygodni przed budynkiem Galerii Sztuki Współczesnej BWA SOKÓŁ przy użyciu jedwabiu industrialnego i metalowych wsporników powstała wielkoformatowa rzeźba. Rezultatem akcji artystycznej jest przedefiniowanie rzeczywistości zastanego otoczenia Galerii, które Ludwika Ogorzelec nazywa „Krystalizacją przestrzeni” i które realizuje w różnych miejscach na świecie. Rzeźba pozostanie na placu Galerii do czasu dokonanej przez warunki atmosferyczne destrukcji.

O MOJEJ PRACY TWÓRCZEJ - PROGRAM 
Ludwika Ogorzelec


Chciałabym, aby moja rzeźba była jak ulotne zjawisko wywodzące się ze światów biologii, maszyn i przyrządów.

Ze zrozumienia rzeźby jako bryły ciężkiej, oglądanej z zewnątrz, wykonanej z materiałów trwałych, zostawiam sobie linię, mówiącą właściwościami materii z jakich pochodzi:
– ciepłe drewno – jako włókno, gałąź o kształcie stworzonym przez naturę
– zimny metal – z możliwością cięcia, gięcia, kucia, ciągnienia itp.
– przezroczyste szkło – cięte, tłuczone, topione itp.
oraz przestrzeń przez ową linię podzieloną na bryły – „krystalizacja przestrzeni” – rysowanie przestrzeni linią.

Następnie, biorąc znaczenia ze światów biologii, maszyn i przyrządów, analizuję problem sensu i absurdu.

Szukam momentu równowagi.

Efektem moich poszukiwań są lekkie, delikatne struktury/przedmioty łączące owe znaczenia na zasadzie zgodności w nową jakość.

Tak rozpoczęłam do dzisiaj kontynuowany cykl rzeźby mobilnej pt. Przyrządy równoważne.

Są to ruchome obiekty, służące do mierzenia równowagi.

Mierzenie równowagi jest rodzajem SPEKTAKLU, w którym grają: ruchoma linia oraz bryły przestrzeni nią narysowane/wyznaczone.

SPEKTAKL miary: wnętrza do zewnętrza, równowagi fizycznej i psychicznej – równowagi wielorako rozumianej – odbywający się w czasie i ruchu zapoczątkowanym przez spektatora.

Inną, później rozpoczętą ścieżką, ściśle wynikającą z wytyczonej przeze mnie drogi twórczej są:

PRZESTRZENIE Krystalizacja przestrzeni – jest to ingerencja linią w przestrzeń zdeterminowaną fizycznie i znaczeniowo, celem uzyskania nowych psychiczno-estetycznych jakości.

PRZESTRZENIE nie tylko pokazują wnętrza, ale wprowadzają do nich człowieka, którego refleksja wzmocniona jest emocją.

W mojej kreacji dopuszczam do głosu w równej mierze intelekt, sumę doświadczeń, intuicję, temperament oraz stan psychiczny, w którym się znajduję.

Kolejna ukończona rzeźba jest sumą doświadczeń oraz etapem na drodze w nowe, jeszcze niepoznane obszary, a nie dziełem zdążającym w kierunku doskonałości czy piękna.

***

KRYSTALIZACJA PRZESTRZENI jest modyfikacją przestrzeni zdeterminowanej fizycznie i znaczeniowo za pomocą przecinającej się ze sobą w odpowiednich porządkach linii.

Inaczej nazywając: jest to rozbicie/podział przestrzeni na bryły/kryształy celem uzyskania nowych jakości estetyczno-psychicznych aktywizujących świadomość i podświadomość człowieka/spektatora wprowadzonego w ową „aktywną” przestrzeń.

Zapraszam człowieka do wnętrza mojej rzeźby, gdzie przestaje być jedynie widzem. Podążając za zmieniającym się obrazem rysunku linii w przestrzeni, zmuszony jest do dostosowania swojego ciała do sytuacji przestrzennej… Tak więc jego emocje natury estetycznej poszerzone są o emocje wynikające z niecodziennej sytuacji przestrzennej, burzącej stereotypy jego zachowań.

Proponuję mu przestrzeń aktywną.

Aktywność przestrzeni jest wynikiem odpowiedniego spotkania „energii zastanej” z „energią wprowadzoną”.

Energia zastana jest to to wszystko, co charakteryzuje daną przestrzeń:
– idea architektoniczna, proporcje (szerokość, wysokość, długość), materiały w niej występujące (beton, kamień, drewno, gips, szkło itp.),
– funkcja, przeznaczenie przestrzeni zastanej: budynek biurowy, galeria, kościół, plac miejski, las, pejzaż… a z tym związany człowiek/spektator odbierający moją propozycję poprzez stereotypy/kanony kulturowe danego miejsca/kraju.

Energia wprowadzona przeze mnie jest to linia, mówiąca swoimi właściwościami materiału, z którego pochodzi, oraz obraz i sytuacje, które stwarza w przestrzeni przez różne porządki wzajemnych przecięć: geometrię, chaos, koncentrację, rozbicie, rytmy, kontrasty, podobieństwa, stosunki proporcji przestrzeni wypełnionej do niewypełnionej, jak i przez kształt linii (prosty, krągły) i jej ułożenie w pionie, poziomie czy ukosie.

Wszystko to składa się na aktywność obiektywną, konfrontowaną w akcie percepcji z aktywnością subiektywną, czyli bagażem psychicznym spektatora i kulturowym filtrem postrzegania zaproponowanej mu sytuacji estetycznej.

Reakcja na materiały:
– drewno: materia lekka, ciepła, stworzona przez naturę, dotyka najczęściej estetycznych obszarów emocji człowieka
– metal: produkt technologiczny, ciężki, zimny, używany do budowy maszyn, często dotyka odczuć natury antyestetycznej
– szkło: materia technologiczna, zimna, ciężka, niebezpieczna w kontakcie, przezroczysta, zmienna w zależności od światła, w połowie satysfakcjonuje emocje pozytywne, w połowie negatywne
– celofan: lekki, przezroczysty, miły w dotyku, elastyczny, jednakże jako produkt technologiczny używany do opakowywania, więc przy nabrzmiałym problemie zanieczyszczenia środowiska naturalnego postrzegany jest często negatywnie.

Krystalizacja przestrzeni – proponowane przestrzenie aktywne mają na celu dotknięcie wrażliwości pierwszej/uniwersalnej człowieka. Jest próbą dotarcia, przebijając się przez stereotyp kulturowy (polskości, japońskości, amerykańskości, francuskości… etc.) do uniwersum emocjonalnego człowieka, aby dostarczyć mu wzbogacające go doznania.

Wprowadzając człowieka w kreowaną przeze mnie przestrzeń/rzeźbę chcę wyprowadzić go z jego codzienności, rozebrać z usztywniających stereotypów i zaproponować przeżycie szczególne: moment pozytywnej emocji, jak przeżywanie święta, albo refleksji, przypomnienia sobie, że jest kimś jedynym w swoim rodzaju, a nie częścią maszyny socjalnej… Że ma prawo decyzji!

Powiązane z

Ludwika Ogorzelec: Efekt napięć z cyklu „Krystalizacja przestrzeni”

Akcja artystyczna przeprowadzona przez artystę rzeźbiarza – Ludwikę Ogorzelec. W ramach akcji w przeciągu trzech tygodni przed budynkiem Galerii Sztuki Współczesnej BWA SOKÓŁ przy użyciu jedwabiu industrialnego i metalowych wsporników powstała wielkoformatowa rzeźba. Rezultatem akcji artystycznej jest przedefiniowanie rzeczywistości zastanego otoczenia budynku Galerii, które Ludwika Ogorzelec nazywa „Krystalizacją przestrzeni” i które realizuje w różnych miejscach na świecie. Rzeźba pozostanie na placu Galerii do czasu dokonanej przez warunki atmosferyczne destrukcji.